Gedicht van A.T. Tullekens:

Boeënus Muuele

Hieel wat jaor heb ich as vreeënd uch gezeeën,
Gewoeënluk wul voer kieer per daag,
As ich uch passieerdje beej 't gaon nao me werk,
Unnen tieed, woee ich nog gaer aan trök deenke maag.

Beej weendjstill waor woore de rooie in röst,
En ze vormdjen u kruus in de locht,
Dan bekieek ich de muuele met u dankbaar gemoeëd
Umdet ze mich rost en kamlmte brocht.

Mer as de geweldjige wéstenweendj bloos,
Dan vloeëge en vloeëge ze rond,
De rooie, en haale gein ougenblik rost
En dan kraakdje en dan kermdje 't gebont.

Mer binne in de boek van munne aoje vreeënd,
Dae zonger rost aan 't werke woor,
Dao verangerdje 't koeere in fien bleenkundj mael
As voodsul vuur bòrger en boor.

En de m1olders, deej ich allemaol gooëd heb gekindj
't Woor Thoeemus, of Thieu en auh Frans
Det woore noow Rogstackers van 't zuuverste blooëd
Want vurkieerdjigheid krieeg dao noeets gein kans.

En noow ès de aoj muuèle ineins aon d'r indj:
De rooie wèg en gesplieete de kop.
De waendj dae ze neet kos misse vur 't dageluks werk,
Dae weendj det weeert noow nog de strop.

Ich beeën nog efkus beej de ruïne gewaesj
En in m'n auch kwoom un verbórge traon
En ich dacht aan m'n vreende, di-j ich heej heb gehadj,
Een waeevan ich t'r al zoeevöl heb zeen gaon.